Skip to content

Brak związku lub powiązania genetycznego między genem konwertującym angiotensynę a lewą masą komorową

2 tygodnie ago

433 words

Chcielibyśmy skomentować wyniki badania Lindpaintner i wsp. (Wydanie 18 kwietnia) informujące o braku związku lub powiązaniu genetycznym między genem konwertazy angiotensyny (ACE) a masą lewej komory.
Genetyczne połączenie pomiędzy locus ACE i masą lewej komory badano za pomocą analizy par rodzeństwa. Jeśli chodzi o cechy ilościowe, wiadomo, że metoda ta ma bardzo małą moc, chyba że rozważane miejsce ma bardzo duży wpływ (odziedziczalność 50 procent lub więcej) .2,3 Autorzy wskazują, że masa lewej komory została zademonstrowana w Framingham. Badanie serca jest dziedziczne (ich wzmianki 48), ale niestety nie dają one żadnego oszacowania tej odziedziczalności. Mimo to ocena ta byłaby bardzo przydatna w ocenie siły ich badań, pod warunkiem, że odziedziczalność można w całości przypisać locus ACE. Przy użyciu formuł mocy podanych przez Amosa i wsp.3 i zakładając frakcję rekombinacyjną 0,019 między mikrosatelitem HGH i genem ACE, moc analizy pary rodzeństwa wynosząca 759 par wyniesie 40 procent w celu wykrycia efektu genetycznego 20 procent wariancji masy lewej komory i 70 procent dla wykrycia efektu genetycznego 30 procent, wartości, które są znacznie niższe niż te podane przez autorów. Nasze obliczenia mocy przedstawiają optymalne wartości przy założeniu pełnej znajomości genotypów rodzicielskich, niezależności par rodzeństwa pobranych od zwielokrotnionych rodzeństwa, braku efektu dominacji i genu podatności o częstotliwości 0,5. Przede wszystkim odziedziczalność 30 procent masy lewej komory przypisywanej genowi ACE wydaje się dość nierealistyczna, biorąc pod uwagę wiele czynników, które powodują ten fenotyp i prawdopodobną ukrytą heterogeniczność genetyczną. Ponadto główne determinanty masy lewej komory, takie jak płeć, wiek, wskaźnik masy ciała i ciśnienie krwi, mogą wpływać na ekspresję czynników genetycznych, a w przypadku takiej interakcji wymagane byłyby nawet większe próbki.
Badanie stowarzyszeniowe zgłoszone przez autorów najwyraźniej miało o wiele większą moc niż badanie sprzężenia w celu wykrycia możliwego wpływu genu ACE na masę lewej komory. Ewentualne błędy w doborze powinny być poważnie rozważone, gdy interpretujemy wyniki, wiedząc jednak, że 51 procent osób, które miały echokardiografię w latach 1979-1983, nie było włączonych do niniejszego badania. Udowodniono, że przerost lewej komory, w szczególności w badaniu Framinghama4, jest silnym predyktorem śmiertelności z przyczyn sercowo-naczyniowych. Uderzające jest to, że częstość występowania przerostu lewej komory wynosiła 18,7% w 2740 kobietach wstępnie zbadanych5, a tylko 14,9% w 1323 kobietach, u których genotypowano polimorfizm ACE ID, co stanowi częstość występowania 22,2% kobiet niewłączonych do niniejszego badania. (różnica, P <0,001). Chociaż różnica ta była mniej wyraźna u mężczyzn (14,0% w porównaniu z 17,8%, P <0,02), jasne jest, że wykluczenie części pacjentów z wyższą częstością występowania przerostu lewej komory serca mogło zmniejszyć szansę na wykrycie efekt genetyczny. Ta selekcja mogła nawet mieć większy wpływ na analizę par rodzeństwa, ponieważ wykluczenie rodzeństwa z wartościami ekstremalnymi znacznie zmniejsza siłę takiego podejścia.2
François Cambien, MD
INSERM SC7, 75005 Paryż, Francja
Laurence Tiret, Ph.D.
INSERM U258, 75674 Paryż, Francja
5 Referencje1 Lindpaintner K, Lee M, Larson MG, i in. Brak związku lub powiązania genetycznego pomiędzy genem enzymu przekształcającego angiotensynę a masą lewej komory. N Engl J Med 1996; 334: 1023-1028
Full Text Web of Science MedlineGoogle Scholar
2. Carey G, Williamson J. Analiza sprzężeń cech ilościowych: zwiększona moc za pomocą wybranych próbek. Am J Hum Genet 1991; 49: 786-796
Web of Science MedlineGoogle Scholar
3. Amos CI, Elston RC, Wilson AF, Bailey-Wilson JE. Mocniejszy, mocniejszy test par kleszcza dla cech ilościowych. Genet Epidemiol 1989; 6: 435-449
Crossref Web of Science MedlineGoogle Scholar
4. Levy D, Garrison RJ, Savage DD, Kannel WB, Castelli WP. Znaczenie prognostyczne echokardiograficznie oznaczonej masy lewej komory w badaniu Framingham Heart. N Engl J Med 1990; 322: 1561-1566
Full Text Web of Science MedlineGoogle Scholar
5. Levy D, Anderson KM, Savage DD, Balkus SA, Kannel WB, Castelli WP. Ryzyko arytmi komorowych w przeroście lewej komory serca: badanie Framingham Heart. Am J Cardiol 1987; 60: 560-565
Crossref Web of Science MedlineGoogle Scholar
Dr Lindpaintner i jego współpracownicy wykazali, że gen ACE nie jest główną determinantą masy lewej komory. Ponieważ wiemy, że wiele czynników, w tym otyłość i ciśnienie krwi, wpływają na masę lewej komory, nowe odkrycie ma pewne znaczenie fizjologiczne. Jednak ważnym problemem klinicznym jest to, czy istnieje jakikolwiek związek między genem ACE a przerostem lewej komory, ponieważ ta ostatnia jest wyjątkowo silnym czynnikiem ryzyka dla śmiertelności z przyczyn sercowo-naczyniowych. W związku z tym, chociaż badanie Lindpaintner i in. ma wystarczającą moc do wykrycia niewielkich zmian średniej masy lewej komory, ma niewystarczającą moc do wykrycia małych, ale ważnych różnic w częstości występowania przerostu lewej komory, ponieważ tylko 15,6% pacjentów miało ten stan. Szerokie przedziały ufności dla ilorazów szans sprawiły, że badanie nie mogło wykluczyć 58-procentowego przekroczenia przerostu lewej komory u osobników z genotypem DD w porównaniu z tymi z genotypem II. Identyfikacja przedmiotów o ekstremalnych fenotypach jest potężną strategią w badaniach genetycznych. Warto zauważyć, że poprzednie badania, które wskazywały na pozytywny związek między przerostem lewej komory a polimorfizmem genu ACE, skupiały się na osobach z przerostem lewej komory.1,2 Ich zastosowanie kryteriów elektrokardiograficznych do przerostu lewej komory umożliwiło im dokładne zdefiniowanie ekstremalnych fenotypów o wysokiej specyficzności. (98,8 procent) .3
Wreszcie, jeśli rzeczywiście nie ma związku lub jest on jedynie słaby między przerostem DD a przerostem lewej komory, wówczas te dwa wspólne czynniki ryzyka w połączeniu mogą znacznie zwiększyć ryzyko sercowo-naczyniowe. Ewentualna nadmierna śmiertelność osób z tymi czynnikami ryzyka musi być z pewnością powodem do niepokoju, zwłaszcza że ich przedwczesna śmierć może prowadzić do ich niedoreprezentacji w badaniach takich jak obecny.
Bernard Cheung, MB, B.Chir., Ph.D.
Uniwersytet w Hong Kongu, Hongkong
3 Referencje1. Schunkert H, Hense HW, Holmer SR, i in Związek między polimorfizmem delecyjnym genu enzymu konwertującego angiotensynę a przerostem lewej komory. N Engl J Med 1994; 330: 1634-1638
Full Text Web of Science MedlineGoogle Scholar
2. Gen Iwai N, Ohmichi N, Nakamura Y, Kinoshita M. Genotyp genu enzymu przekształcającego angiotensynę jest czynnikiem ryzyka przerostu lewej komory. Circulation 1994; 90: 2622-2628
Web of Science MedlineGoogle Scholar
3. Pobór
[przypisy: dienogest, bisoprolol, Białkomocz ]
[hasła pokrewne: pokrzywka fizykalna, polipektomia endoskopowa, powiększone węzły chłonne pachowe ]